Digital Society, Social Innovation and Global Citizenship (DIGISOC) - Corso interuniversitario

«جامعهٔ دیجیتال، نوآوری اجتماعی و شهروندی جهانی» دانشگاه ناپل فدریکو دوم دربارهٔ این است که فناوری چگونه مشارکت، نابرابری و رابطهٔ مردم با نهادها را تغییر می‌دهد. پلتفرم دیجیتال می‌تواند دسترسی را بیشتر کند یا گروهی را بی‌صدا کنار بگذارد. این دورهٔ میان‌دانشگاهی در مقطع ارشد و به زبان انگلیسی ارائه می‌شود و ماهیت اجتماعی و سیاستی دارد.

در طول دوره معمولاً جامعه‌شناسی دیجیتال، سیاست عمومی، نوآوری اجتماعی، روش تحقیق و حکمرانی فناوری را می‌خوانی. ممکن است اثر یک پلتفرم بر مشارکت مدنی را بررسی کنی یا برای حل مسئله‌ای محلی، خدمت تازه‌ای را با جامعه طراحی کنی. روش‌های کمی و کیفی هر دو به کار می‌آیند، چون عددها گستره را نشان می‌دهند و گفت‌وگو تجربهٔ افراد را روشن می‌کند.

نوآوری اجتماعی فقط ساختن ایدهٔ تازه نیست؛ باید دید چه کسی آن را اداره می‌کند، چه کسی هزینه می‌دهد و آیا پس از پایان بودجه دوام می‌آورد. داده و الگوریتم هم بی‌طرف نیستند و می‌توانند نابرابری موجود را تکرار کنند. حریم خصوصی، دسترس‌پذیری و امکان پاسخ‌گویی نهاد باید از ابتدا وارد طراحی شوند، نه اینکه بعداً به پروژه اضافه شوند.

بعد از فارغ‌التحصیلی می‌توانی در نهادهای عمومی، سازمان‌های بین‌المللی، پروژه‌های نوآوری اجتماعی، پژوهش سیاست فناوری یا مسئولیت اجتماعی سازمان‌ها کار کنی. مهارت تسهیل گفت‌وگو، تحلیل داده و طراحی پروژه هر سه مفیدند. بهتر است در دوره روی یک مسئلهٔ واقعی کار کنی و نشان بدهی چگونه صدای گروه‌های مختلف را وارد تصمیم کرده‌ای.

اگر مدرکت را از ایران گرفته‌ای، رشته‌های مستقیم‌تر برای ورود به این دوره معمولاً جامعه‌شناسی، علوم سیاسی، اقتصاد، ارتباطات، علم داده و آمار هستند. با مدرک روان‌شناسی، مدیریت، حقوق یا علوم کامپیوتر هم ممکن است بتوانی اقدام کنی، اما بهتر است ریزنمراتت نشان بدهد که روش تحقیق، آمار، تحلیل داده و شناخت مسائل اجتماعی را به‌اندازهٔ کافی گذرانده‌ای. اسم مدرک به‌تنهایی تعیین‌کننده نیست و دانشگاه تطابق درس‌ها و واحدها را جداگانه بررسی می‌کند؛ پس این فهرست را راهنمای اولیه بدان، نه تضمین پذیرش.