Environmental Engineering

در ارشد «مهندسی محیط‌زیست» دانشگاه پادوا قرار است یاد بگیری یک مسئلهٔ محیطی را به مسئله‌ای قابل اندازه‌گیری و طراحی تبدیل کنی. مثلاً گفتن اینکه یک رودخانه آلوده است کافی نیست؛ باید منبع آلودگی، مسیر انتقال، غلظت و راه کاهش آن را پیدا کنی. دوره به زبان انگلیسی ارائه می‌شود و پایهٔ مهندسی و ریاضی در آن جدی است.

موضوع‌های این حوزه معمولاً آب و فاضلاب، پسماند، خاک آلوده، هیدرولوژی، انتشار آلاینده و ارزیابی ریسک را دربر می‌گیرند. ممکن است برای یک تصفیه‌خانه موازنهٔ جرم بنویسی، کیفیت آب را تحلیل کنی یا اثر یک پروژه را پیش از اجرا بسنجی. پاسخ‌ها همیشه یک‌خطی نیستند؛ راهکاری که از نظر فنی مؤثر است شاید انرژی زیادی مصرف کند یا پسماند ثانویه بسازد.

باید انتظار کار با داده، مدل و گزارش فنی را داشته باشی. نمونه‌برداری و اندازه‌گیری مهم‌اند، اما بدون فهم خطا و عدم‌قطعیت ممکن است نتیجه گمراه‌کننده باشد. اگر از ترکیب شیمی، سیالات و حل مسئله لذت می‌بری، رشته منطقی است. اگر فقط به فعالیت‌های عمومی محیط‌زیستی علاقه داری و محاسبه را دوست نداری، علوم محیط‌زیست احتمالاً انتخاب نزدیک‌تری خواهد بود.

بازار کار می‌تواند شامل شرکت‌های مشاور، صنایع، آزمایشگاه‌ها، مدیریت آب، پسماند و پروژه‌های احیای محیطی باشد. بعضی فارغ‌التحصیلان به ارزیابی اثرات محیطی یا مدیریت ریسک می‌روند و بعضی مسیر پژوهش را ادامه می‌دهند. انتخاب پایان‌نامه و نرم‌افزارهایی که یاد می‌گیری، جهت رزومه را مشخص‌تر می‌کند.

بهتر است نام دوره را به‌تنهایی مبنا نگذاری و درس‌های اجباری را با هدفت مقایسه کنی. اگر به کار آزمایشگاهی، مدل‌سازی یا سیاست‌گذاری علاقه داری، باید ببینی کدام بخش واقعاً در برنامه پررنگ‌تر است و پایان‌نامه‌های معمول به کدام سمت می‌روند.

فارغ‌التحصیلان مهندسی محیط‌زیست، عمران، آب و مهندسی شیمی معمولاً نزدیک‌ترین پیش‌زمینه را دارند. رشته‌های مکانیک، انرژی، زمین‌شناسی، منابع طبیعی و کشاورزی نیز ممکن است قابل‌بررسی باشند، به شرط آنکه ریزنمرات شامل سیالات، هیدرولیک، شیمی، آمار یا مبانی آلودگی باشد. تصمیم نهایی با اسم رشته گرفته نمی‌شود؛ دانشگاه واحدها، سطح درس‌ها و شرایط اعلام‌شده برای همان ورودی را بررسی می‌کند.