Civil Engineering for Risk Mitigation

رشتهٔ «مهندسی عمران برای کاهش ریسک» پلی‌تکنیک میلان روی شناسایی نقاط آسیب‌پذیر و طراحی مداخله پیش از تبدیل خطر به فاجعه تمرکز دارد. خطر می‌تواند زلزله، سیل، ناپایداری خاک یا فرسودگی زیرساخت باشد. مهندس باید احتمال رخداد، پیامد خرابی و اهمیت دارایی را کنار هم بگذارد تا تصمیم بگیرد کجا و چگونه مداخله شود. برنامه در مقطع ارشد و به زبان انگلیسی ارائه می‌شود.

در چنین دوره‌ای معمولاً تحلیل سازه، ژئوتکنیک، هیدرولیک، آمار و مدل‌سازی ریسک کنار هم قرار می‌گیرند. ممکن است عملکرد یک پل موجود را ارزیابی کنی، سناریوی سیلاب بسازی یا گزینه‌های مقاوم‌سازی را مقایسه کنی. پایش سازه می‌تواند تغییر عملکرد را پیش از تبدیل‌شدن به خرابی جدی نشان دهد. مدل‌ها پاسخ قطعی نمی‌دهند و باید محدودهٔ عدم‌قطعیت و کیفیت داده را شفاف نشان بدهی.

تصمیم کاهش ریسک همیشه با بودجهٔ نامحدود گرفته نمی‌شود. باید اولویت‌بندی کنی و ببینی کدام مداخله بیشترین کاهش پیامد را ایجاد می‌کند. زمان بازگشت زیرساخت به خدمت نیز بخشی از سنجش تاب‌آوری است. زیرساخت‌ها شبکه‌اند؛ خرابی برق یا حمل‌ونقل می‌تواند عملکرد بیمارستان و امداد را مختل کند. بنابراین نگاه سامانه‌ای به اندازهٔ محاسبهٔ یک عضو سازه اهمیت دارد.

بعد از فارغ‌التحصیلی می‌توانی در ارزیابی سازه، مقاوم‌سازی، مشاورهٔ ریسک، مدیریت دارایی، زیرساخت یا نهادهای عمومی کار کنی. پروژه‌های بیمه، برنامه‌ریزی بحران و سازگاری اقلیمی نیز از این مهارت‌ها استفاده می‌کنند. برای فعالیت حرفه‌ای، شناخت آیین‌نامه و زبان کشور محل کار ضروری است.

حالا برسیم به یکی از مهم‌ترین سؤال‌ها: با چه مدرکی از ایران می‌توانی برای این دوره اقدام کنی؟ نزدیک‌ترین رشته‌ها معمولاً مهندسی عمران، مهندسی زلزله، مهندسی آب و زمین‌شناسی مهندسی هستند. فارغ‌التحصیلان مهندسی محیط‌زیست، معماری یا مهندسی نقشه‌برداری هم ممکن است پروندهٔ قابل‌بررسی داشته باشند، به‌خصوص اگر در ریزنمراتشان سازه، ژئوتکنیک، هیدرولیک، تحلیل خطر و ریاضیات مهندسی دیده شود. این فهرست به معنی پذیرش قطعی نیست؛ دانشگاه عنوان مدرک، درس‌های گذرانده‌شده و تعداد واحدهای مرتبط را با شرایط همان دوره می‌سنجد.