Digital and Interaction Design

«طراحی دیجیتال و تعاملی» پلی‌تکنیک میلان دربارهٔ رابطه‌ای است که میان انسان و محصول دیجیتال شکل می‌گیرد. از اپلیکیشن تا دستگاه هوشمند، کاربر فقط صفحه را نمی‌بیند؛ تصمیم می‌گیرد، واکنش می‌گیرد و گاهی اشتباه می‌کند. این دوره در مقطع ارشد و به زبان انگلیسی ارائه می‌شود و طراحی را با پژوهش کاربر و فناوری پیوند می‌دهد.

در طول دوره معمولاً تعامل انسان و رایانه، طراحی رابط، نمونه‌سازی، پژوهش کاربر و طراحی خدمات را می‌خوانی. ممکن است با مصاحبه و مشاهده مسئله را پیدا کنی، جریان استفاده را بسازی و سپس نمونهٔ قابل کلیک یا تعاملی را آزمایش کنی. هدف این نیست که فقط نظر کاربران را جمع کنی؛ باید رفتار را تحلیل کنی و تصمیم طراحی را با شواهد اصلاح کنی.

چالش رشته این است که تجربهٔ ساده معمولاً پشت صحنهٔ پیچیده‌ای دارد. باید نیاز کاربر، هدف کسب‌وکار، محدودیت فنی و دسترس‌پذیری را هم‌زمان ببینی. الگوی جذابی که کاربر را فریب دهد یا انتخاب را پنهان کند، طراحی خوب محسوب نمی‌شود. حریم خصوصی و اثر تصمیم‌های الگوریتمی نیز از همان ابتدای فرایند باید وارد بحث شوند.

بعد از فارغ‌التحصیلی می‌توانی در طراحی تجربه و رابط کاربر، پژوهش کاربر، طراحی خدمات، طراحی محصول دیجیتال یا نمونه‌سازی تعاملی کار کنی. پورتفولیو باید فرایند فکرکردن تو را نشان دهد، نه فقط چند صفحهٔ نهایی. نقش خودت، دادهٔ پژوهش، تغییرهای پس از آزمون و محدودیت‌های پروژه را صادقانه و روشن توضیح بده.

حالا برسیم به یکی از مهم‌ترین سؤال‌ها: با چه مدرکی از ایران می‌توانی برای این دوره اقدام کنی؟ نزدیک‌ترین رشته‌ها معمولاً طراحی صنعتی، طراحی رابط و تجربهٔ کاربر، گرافیک، علوم کامپیوتر و مهندسی کامپیوتر هستند. فارغ‌التحصیلان معماری، روان‌شناسی یا علوم شناختی هم ممکن است پروندهٔ قابل‌بررسی داشته باشند، به‌خصوص اگر در ریزنمراتشان طراحی، تحقیق کاربر، نمونه‌سازی، برنامه‌نویسی و پورتفولیو دیده شود. این فهرست به معنی پذیرش قطعی نیست؛ دانشگاه عنوان مدرک، درس‌های گذرانده‌شده و تعداد واحدهای مرتبط را با شرایط همان دوره می‌سنجد.