Design & Engineering

خب، برویم سراغ رشته‌ای که میان شکل‌دادن ایده و ساختن محصول واقعی قرار می‌گیرد. «طراحی و مهندسی» پلی‌تکنیک میلان برای کسی است که نمی‌خواهد طراحی را فقط ظاهر محصول ببیند و می‌خواهد مواد، تولید و عملکرد را هم بفهمد. این برنامه در مقطع ارشد و به زبان انگلیسی ارائه می‌شود و کار تیمی در آن نقش مهمی دارد.

در طول دوره معمولاً طراحی محصول، انتخاب مواد، فرایندهای ساخت، مدل‌سازی، ارگونومی و توسعهٔ نمونه را کنار هم می‌بینی. از تحقیق دربارهٔ نیاز کاربر شروع می‌کنی، چند راه‌حل می‌سازی و بعد با ماکت یا نمونه عملکرد آن‌ها را آزمایش می‌کنی. مهندس باید امکان تولید و ایمنی را بسنجد و طراح باید تجربه و معنای استفاده را وارد تصمیم کند.

چالش اصلی این است که ایدهٔ جذاب همیشه قابل ساخت یا مقرون‌به‌صرفه نیست. ممکن است فرم زیبا مونتاژ را دشوار کند یا مادهٔ مناسب از نظر فنی اثر محیطی زیادی داشته باشد. باید بین عملکرد، هزینه، دوام، تعمیرپذیری و تجربهٔ کاربر تعادل بسازی. بازخورد و بازطراحی بخش طبیعی فرایندند و نباید به نخستین طرح وابسته بمانی.

پس از فارغ‌التحصیلی می‌توانی در طراحی محصول، توسعهٔ صنعتی، تحقیق و توسعه، طراحی برای تولید یا مشاورهٔ نوآوری کار کنی. نمونه‌کار در این حوزه بسیار مهم است، اما بهتر است فقط تصویر نهایی را نشان ندهد. روند تحقیق، گزینه‌های ردشده، آزمون نمونه و دلیل تصمیم‌ها مشخص می‌کنند آیا واقعاً می‌توانی پروژه را از ایده تا اجرا پیش ببری.

برای یک متقاضی ایرانی، معمولاً فارغ‌التحصیلان طراحی صنعتی، مهندسی مکانیک، مهندسی محصول و معماری پیش‌زمینهٔ نزدیک‌تری به این دوره دارند. رشته‌های مهندسی مواد، مکاترونیک یا هنرهای کاربردی هم می‌توانند قابل‌بررسی باشند، اگر ریزنمرات شامل طراحی، ساخت، مواد، مدل‌سازی و ارائهٔ پورتفولیو باشد. در پذیرش ارشد، دانشگاه فقط ترجمهٔ نام رشته را نمی‌بیند؛ محتوای درس‌ها، تعداد واحدها و گاهی سابقهٔ پروژه را هم مقایسه می‌کند. بنابراین نتیجهٔ نهایی همیشه به پرونده و مقررات همان برنامه بستگی دارد.