Ingegneria aerospaziale

خب، ارشد مهندسی هوافضا در پیزا برای کسی است که می‌خواهد از مبانی پرواز و سازه عبور کند و روی طراحی و تحلیل سامانه‌های هوایی یا فضایی عمیق شود. رشته چند حوزه را هم‌زمان درگیر می‌کند: آیرودینامیک، سازه، پیشرانش، مکانیک پرواز و سامانه‌های کنترل. قرار نیست در همهٔ آن‌ها متخصص شوی، اما باید آن‌قدر از هر بخش بدانی که تصمیم یک تیم را در سطح کل وسیله بفهمی.

در مسیرهای هوایی بیشتر با عملکرد هواپیما، جریان، سازه و سامانه‌های پرواز سروکار داری؛ مسیر فضایی می‌تواند طراحی مأموریت، دینامیک مداری، سامانه‌های فضاپیما و پیشرانش را پررنگ‌تر کند. کار با مدل ریاضی، شبیه‌سازی و آزمایش اهمیت زیادی دارد و خطا در این حوزه هزینهٔ بالایی دارد؛ بنابراین ایمنی، قابلیت اعتماد و اعتبارسنجی فقط واژه‌های تزئینی نیستند.

بعد از فارغ‌التحصیلی می‌توانی در شرکت‌های هوافضا، طراحی و تحلیل سازه و آیرودینامیک، پیشرانش، کنترل پرواز، شرکت‌های فضایی، مراکز پژوهشی یا صنایع نزدیک مثل خودرو و انرژی کار کنی. برای بعضی نقش‌های نگهداری و هوانوردی، مجوزهای حرفه‌ای جداگانه لازم است و مدرک مهندسی به‌تنهایی جای آن‌ها را نمی‌گیرد. پایان‌نامه و تجربهٔ نرم‌افزارهای مهندسی نقش مهمی در تخصص نهایی تو دارند.

دوره دوساله، با دسترسی آزاد همراه با ارزیابی و به زبان‌های ایتالیایی و انگلیسی ارائه می‌شود. زبان واقعی به مسیر و درس بستگی دارد و برای ورود، انگلیسی دست‌کم B2 خواسته می‌شود. دانشگاه مدرک، ریزنمرات و برنامهٔ درس‌های قبلی را بررسی می‌کند؛ برنامهٔ فضایی انگلیسی‌زبان را هم باید با مسیر کلی دوره اشتباه نگیری.

مهندسی هوافضا و مکانیک نزدیک‌ترین پیشینه‌ها هستند. مهندسی انرژی، مواد، برق و کنترل، مکاترونیک، عمران سازه و مهندسی دریا ممکن است برای بعضی مسیرها مناسب باشند، اگر ریاضی، فیزیک، مکانیک جامد و سیالات، ترمودینامیک، کنترل و طراحی را پوشش داده باشند. برای مسیر فضایی، کنترل، الکترونیک و برنامه‌نویسی هم مهم‌تر می‌شوند. کسی که پایهٔ سیالات یا سازه ندارد ممکن است با وجود علاقه به فضا برای ورود مستقیم آماده نباشد.

منبع برنامه و زبان: صفحهٔ رسمی مهندسی هوافضا در دانشگاه پیزا

منبع شرایط ورود: راهنمای رسمی ثبت‌نام و زبان