Aeronautical Engineering

اگر به «مهندسی هوانوردی» پلی‌تکنیک میلان فکر می‌کنی، احتمالاً هواپیما و پرواز برایت جذاب‌اند؛ اما رشته دربارهٔ تماشای هواپیماها نیست. باید بفهمی یک وسیلهٔ پرنده چگونه نیرو تولید می‌کند، در هوا پایدار می‌ماند و با کمترین وزن، ایمنی لازم را حفظ می‌کند. هوانوردی معمولاً بیشتر روی وسایلی تمرکز دارد که در جو زمین پرواز می‌کنند، در حالی که مهندسی هوافضا می‌تواند سامانه‌های فضایی را هم در بر بگیرد. این برنامه در مقطع ارشد و به زبان انگلیسی است.

در چنین دوره‌ای معمولاً آیرودینامیک، سازه‌های سبک، پیشرانش، مکانیک پرواز، کنترل و طراحی سامانه‌ها کنار هم قرار می‌گیرند. شبیه‌سازی عددی اهمیت زیادی دارد، چون نمی‌توان هر ایده را مستقیم روی یک هواپیمای واقعی آزمایش کرد. با این حال، مدل رایانه‌ای هم باید با آزمایش و داده سنجیده شود. دانشجو باید هم فیزیک جریان هوا را بفهمد و هم بداند فرض‌های مدل کجا دیگر معتبر نیستند.

این حوزه تحمل خطای پایینی دارد. یک تصمیم طراحی باید از نظر بار، خستگی ماده، شرایط محیطی و حالت‌های خرابی بررسی شود. به همین دلیل استاندارد، مستندسازی و بازبینی بخش بزرگی از کار حرفه‌ای‌اند. اگر فقط بخش خلاقانهٔ طراحی را دوست داری و از کنترل چندبارهٔ جزئیات خسته می‌شوی، بهتر است این واقعیت را جدی بگیری.

بعد از فارغ‌التحصیلی می‌توانی در طراحی سازه، آیرودینامیک، پیشرانش، تحلیل پرواز، کنترل، آزمون یا مدیریت سامانه‌ها کار کنی. فرصت‌ها فقط در شرکت‌های سازندهٔ هواپیما نیستند و تأمین‌کنندگان قطعه، شرکت‌های مهندسی، پهپادها و صنایع پیشرفته هم به این مهارت‌ها نیاز دارند. پروژهٔ تخصصی تو معمولاً تعیین می‌کند به کدام بخش نزدیک‌تر شوی.

اگر مدرکت را از ایران گرفته‌ای، رشته‌های مستقیم‌تر برای ورود به این دوره معمولاً مهندسی هوافضا، مهندسی مکانیک، مهندسی هوانوردی و مهندسی خودرو هستند. با مدرک مکاترونیک، مهندسی برق یا فیزیک هم ممکن است بتوانی اقدام کنی، اما بهتر است ریزنمراتت نشان بدهد که مکانیک سیالات، ترمودینامیک، دینامیک، کنترل و ریاضیات مهندسی را به‌اندازهٔ کافی گذرانده‌ای. اسم مدرک به‌تنهایی تعیین‌کننده نیست و دانشگاه تطابق درس‌ها و واحدها را جداگانه بررسی می‌کند؛ پس این فهرست را راهنمای اولیه بدان، نه تضمین پذیرش.