Automotive Engineering

ترکیب نام تورین و «مهندسی خودرو» برای بسیاری از متقاضیان طبیعی به نظر می‌رسد، اما قبل از انتخاب پلی‌تکنیک تورین باید خود رشته را درست بشناسی. علاقه به ماشین شروع خوبی است، ولی روزمرهٔ مهندس خودرو بیشتر با محاسبه، آزمون، داده و هماهنگی میان تیم‌ها می‌گذرد. خودرو مجموعه‌ای از سازه، پیشرانه، الکترونیک، نرم‌افزار و سیستم‌های ایمنی است که باید در کنار هم کار کنند. دوره در مقطع ارشد و به زبان انگلیسی است.

در چنین برنامه‌ای معمولاً دینامیک خودرو، سازه و مواد، پیشرانه، کنترل، آیرودینامیک و روش‌های شبیه‌سازی مطرح می‌شوند. خودروهای برقی و هیبریدی نیز موضوعاتی مثل باتری، موتور الکتریکی، مدیریت حرارتی و انرژی را وارد کار کرده‌اند. انتخاب درس و پروژه مشخص می‌کند به طراحی مکانیکی، کنترل، سامانه‌های برقی یا تولید نزدیک‌تر شوی.

کار خودرو ماهیت تیمی دارد. تغییر وزن یک قطعه می‌تواند روی مصرف، رفتار دینامیکی و حتی هزینهٔ تولید اثر بگذارد. برای همین باید بتوانی نتیجهٔ تحلیل خود را با مهندسان بخش‌های دیگر به اشتراک بگذاری و محدودیت آن‌ها را بفهمی. همچنین باید استانداردهای ایمنی و کیفیت را بشناسی، چون محصول نهایی مستقیماً با جان سرنشین ارتباط دارد. نمونهٔ اولیه نیز همیشه موفق نیست و اصلاح چندباره بخشی عادی از توسعهٔ محصول است.

فارغ‌التحصیل می‌تواند در طراحی، شبیه‌سازی، آزمون، کالیبراسیون، تولید، کیفیت یا تحقیق و توسعه فعالیت کند. فرصت‌ها فقط نزد خودروساز نهایی نیستند و شرکت‌های قطعه، باتری، نرم‌افزار، تجهیزات آزمون و حمل‌ونقل برقی هم مسیرهای مهمی‌اند. کارآموزی و پروژهٔ فنی روشن می‌کنند دقیقاً چه مهارتی به بازار عرضه می‌کنی.

از ایران معمولاً با مدرک مهندسی مکانیک، مهندسی خودرو، مهندسی هوافضا، مکاترونیک و مهندسی برق می‌توان سراغ چنین دوره‌ای رفت. اگر رشته‌ات مهندسی صنایع یا فیزیک است، هنوز ممکن است پرونده‌ات بررسی شود، اما وجود درس‌های ریاضی مهندسی، مکانیک، ترمودینامیک، کنترل و طراحی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. اینجا باید بین «رشتهٔ مرتبط» و «پذیرش قطعی» فرق بگذاری؛ دانشگاه ریزنمرات و واحدهای تو را با پیش‌نیازهای رسمی همان سال تطبیق می‌دهد.