Autonomous Vehicle Engineering

رشتهٔ «مهندسی وسایل نقلیهٔ خودران» دانشگاه ناپل فدریکو دوم دربارهٔ ساخت سامانه‌ای است که بتواند محیط را درک کند، موقعیت خود را بفهمد و بدون کنترل دائمی انسان تصمیم بگیرد. این موضوع فقط خودرو نیست و می‌تواند ربات متحرک، پهپاد یا وسیلهٔ دریایی را هم شامل شود. برنامه در مقطع ارشد و به زبان انگلیسی است و هوش مصنوعی را با کنترل و مهندسی وسیله ترکیب می‌کند.

در چنین دوره‌ای معمولاً بینایی ماشین، ادغام حسگرها، مکان‌یابی، برنامه‌ریزی مسیر و کنترل حرکت را می‌خوانی. دوربین، رادار، لیدار یا سامانهٔ موقعیت‌یابی هرکدام اطلاعات ناقصی دارند و باید دادهٔ آن‌ها به تصویری قابل اعتماد از محیط تبدیل شود. سپس الگوریتم باید در زمان کوتاه تصمیمی بگیرد که از نظر فیزیکی قابل اجرا باشد.

سخت‌ترین بخش، شرایط غیرمنتظره است. نور، هوا، مانع یا رفتار انسان می‌تواند با دادهٔ آموزشی فرق داشته باشد. سامانه باید خطا را تشخیص دهد و هنگام ناتوانی وارد حالت امن شود. برای همین ثبت سناریوهای شکست و طراحی مسیر بازگشت امن، به اندازهٔ بهترکردن عملکرد عادی وسیله اهمیت دارد. شبیه‌سازی برای آزمون هزاران سناریو مفید است، اما آزمایش واقعی همچنان ضروری می‌ماند. ایمنی و مسئولیت حقوقی نیز موضوع‌های حاشیه‌ای نیستند.

بعد از فارغ‌التحصیلی می‌توانی در خودروهای خودران، رباتیک، پهپاد، حمل‌ونقل هوشمند، بینایی ماشین یا سیستم‌های کنترل کار کنی. نقش‌ها از توسعهٔ الگوریتم تا شبیه‌سازی، آزمون و یکپارچه‌سازی حسگر متفاوت‌اند. پروژه‌ای که نشان دهد یک زنجیرهٔ کامل ادراک تا حرکت را ساخته‌ای، برای رزومه اهمیت زیادی دارد.

حالا برسیم به یکی از مهم‌ترین سؤال‌ها: با چه مدرکی از ایران می‌توانی برای این دوره اقدام کنی؟ نزدیک‌ترین رشته‌ها معمولاً مهندسی مکانیک، مهندسی خودرو، مهندسی هوافضا، مکاترونیک و مهندسی برق هستند. فارغ‌التحصیلان مهندسی صنایع یا فیزیک هم ممکن است پروندهٔ قابل‌بررسی داشته باشند، به‌خصوص اگر در ریزنمراتشان ریاضی مهندسی، مکانیک، ترمودینامیک، کنترل و طراحی دیده شود. این فهرست به معنی پذیرش قطعی نیست؛ دانشگاه عنوان مدرک، درس‌های گذرانده‌شده و تعداد واحدهای مرتبط را با شرایط همان دوره می‌سنجد.